Αλκυονίδες μέρες

Τις τελευταίες ημέρες μετά τις πρωινές ομίχλες, λάμπει ο ήλιος χρυσός για να γεμίσει τις ψυχές μας φως και ελπίδα. Για να τιμήσουμε τον ζωοδότη Ήλιο τον ζωγραφίσαμε όπως τον φανταστήκαμε " αλλιώς". 

Αλκυονίδες μέρες ονομάζονται οι μέρες εκείνες του Χειμώνα, οι οποίες έχουν καλό καιρό και ηλιοφάνεια. Πρόκειται για αρχαία ελληνική ονομασία, που προέρχεται απ' τον Αριστοτέλη.

 «Αλκυονίδες ημέρες» έχουμε περίπου από την 15η Δεκεμβρίου έως και την 15η Φεβρουαρίου...

Ο μύθος της Αλκυόνης

Κάποτε, τα πολύ παλιά χρόνια η Αλκυόνη , κόρη του Αιόλου, του θεού των ανέμων, ζούσε  με τον άντρα της τον Κύηκα  πολύ ευτυχισμένη. Τόση ήταν η αγάπη τους και η ευτυχία τους που περηφανεύονταν ότι τέτοια αγάπη δεν έχει κανένα άλλο ζευγάρι ούτε θεϊκό ούτε ανθρώπινο.

Για την ασέβειά τους, όμως, αυτή, ο Δίας οργίστηκε τόσο πολύ που μεταμόρφωσε τον Κήυκα σε όρνιο. Η Αλκυόνη, χωρίς να γνωρίζει τι είχε συμβεί, έτρεχε παντού τρελαμένη για να βρει τον αγαπημένο της σύζυγο.
Οι θεοί του Ολύμπου τη λυπήθηκαν και τη μεταμόρφωσαν στο θαλασσοπούλι, την Αλκυόνα, που μοιάζει να ψάχνει στις θάλασσες για να βρει το χαμένο της σύζυγο.
Η δυστυχία, όμως, της Αλκυόνης δε σταμάτησε εδώ. Αντίθετα απ' τα άλλα πουλιά που γεννούσαν την άνοιξη, μες στην καλοκαιρία, η Αλκυόνα γεννούσε μες στη βαρυχειμωνιά, οπότε τα μανιασμένα κύματα της θάλασσας της άρπαζαν τα αυγά ή τα νεογέννητα πουλάκια, κάνοντάς την να κλαίει σπαραχτικά.
Για άλλη μια φορά, οι θεοί του Ολύμπου τη λυπήθηκαν και ο Δίας πρόσταξε για 15 μέρες μες στο Γενάρη να κοπάζουν οι άνεμοι και ο ήλιος να ζεσταίνει τη φύση, ώστε να μπορέσει η Αλκυόνα να κλωσήσει τα αυγά και τα πουλάκια να μπορέσουν να πετάξουν.