Πάμε μια βόλτα στο φεγγάρι... 

Είπαμε η πρώτη τάξη είναι όλο ταξίδια. Ταξίδια στα γράμματα και στους αριθμούς, ταξίδια στα παραμύθια και στα παιχνίδια, ταξίδια στις μουσικές και στα τραγούδια του κόσμου, ταξίδια στη ζωγραφική και στην γλυπτική. Γιατί όχι κι ένα ακόμη ταξίδι ... στο ηλιακό μας σύστημα! Ναι, ναι ! Στο ηλιακό μας σύστημα! Θα γνωρίσουμε τη Γη μας, τον Ήλιο, τη Σελήνη, το Δία , τον Κρόνο, την Αφροδίτη και τον Άρη. Τον Πλούτωνα και τον Ερμή κι όποιον άλλο πλανήτη είναι γύρω απ' τη Γη. Μικροί μου αστρονόμοι έτοιμοι; Φύγαμε!

 

Η Γη 

   Η Γη είναι ένα ουράνιο σώμα. Το σχήμα της είναι σχεδόν σφαιρικό. Ελαφρά συμπιεσμένο στις κορυφές και διογκωμένο στη μέση.                                       

  Στα αρχαία χρόνια πίστευαν ότι η Γη είναι επίπεδη. Πρώτος ο Έλληνας φιλόσοφος και μαθηματικός Πυθαγόρας μίλησε για το σφαιρικό σχήμα της Γης τον 6ο αιώνα π.Χ. 

   Πίστευαν ακόμη ότι η Γη είναι ακίνητη και ότι όλοι οι άλλοι πλανήτης κινούνται γύρω της.( Γεωκεντρικό σύστημα)

   Πρώτος ο Έλληνας φιλόσοφος Αρίσταρχος διατύπωσε την άποψη ότι η Γη κινείται γύρω από τον Ήλιο ( Ηλιοκεντρικό σύστημα), η άποψή του όμως δεν έγινε αποδεχτή. 

   Το 1507 ο Πολωνός Νικόλαος Κοπέρνικος απέδειξε ότι η Γη περιστρέφεται ( γύρω από τον εαυτό της)  και περιφέρεται (γύρω απ' τον Ήλιο) .

 

Η αρχή του κόσμου

( Ελληνική Μυθολογία) 

Στην αρχή υπήρχε το Χάος, μια ατέλειωτη, βαθιά, σιωπηλή σκοτεινιά. Ύστερα έγινε η Γη, στερεή κι αθάνατη μάνα των θεών και των ανθρώπων.

Η Γη γέννησε τον Ουρανό, για να τη σκεπάζει με τον έναστρο θόλο του.

Η Γη κι ο Ουρανός ήταν οι πρώτοι θεοί του κόσμου.

Απ' τους δυο αυτούς θεούς γεννήθηκαν παιδιά αθάνατα, οι Τιτάνες, οι Κύκλωπες και οι Εκατόγχειρες.

Η Γαία με τα παιδιά της

Ο Ουρανός γνώριζε, ότι τα παιδιά του θα του έπαιρναν το θρόνο. Γι' αυτό κάθε παιδί, που γεννούσε η Γη, ο Ουρανός το έκρυβε πάλι βαθιά μέσα στα σπλάχνα της ( στα έγκατα της Γης).

Η Γη λυπόταν για τα παιδιά της κι αποφάσισε να εκδικηθεί τον Ουρανό. Μια βραδιά, που ο Ουρανός χαμήλωσε και σκέπασε τη Γη με τον έναστρο θόλο του, έβγαλε η Γη από τα σπλάχνα της τον Κρόνο και του έδωσε ένα κοφτερό δρεπάνι, για να πληγώσει τον Ουρανό.

Ο τολμηρός Τιτάνας Κρόνος χτύπησε τον Ουρανό με το δρεπάνι του και τον πλήγωσε. Από την πληγή του χύθηκε πολύ αίμα και ο Ουρανός έχασε τη δύναμή του. Έτσι έγινε θεός και κυβερνήτης κόσμου ο Κρόνος. 

- Το ίδιο θα πάθεις κι εσύ από το παιδί σου, είπε στον Κρόνο ο Ουρανός κι ανέβηκε ψηλά και δεν ξανακατέβηκε χαμηλά στη Γη. 

Από το αίμα του Ουρανού, που χύθηκε στην ξηρά, γεννήθηκαν οι Ερινύες, οι Γίγαντες και οι Νύμφες. Επίσης έπεσε και μια σταγόνα στον αφρό της θάλασσας. Απ' αυτή γεννήθηκε η λευκορόδινη και πεντάμορφη θεά Αφροδίτη.

 

    

   

Η πρώτη μου καλημέρα σ' ένα λαμπερό πλανήτη

Κάθε πρωί κοιτάω ψηλά στον ουρανό. Εκεί μέσα στην απεραντοσύνη του λάμπει πάντα ένας πλανήτης φωτεινός. Είναι ο πλανήτης Αφροδίτη. Σαν τη θεά της ομορφιάς, από την οποία πήρε το όνομά της, ξεχωρίζει στον ουρανό για τη λάμψη του. Ο λαός τον ονομάζει Αυγερινό ή Αποσπερίτη, ανάλογα με το πότε εμφανίζεται στον ουρανό.

Λαϊκό παραμύθι για τον Αυγερινό 

Η Πούλια κι ο Αυγερινός

Ζούσε κάποτε σε ένα βασίλειο ένας πολύ καλός βασιλιάς με τη γυναίκα και βασίλισσά του και την κορούλα τους την Πούλια που ήταν γλυκιά και όμορφη.

Μια μέρα συμφορά χτύπησε το βασίλειο καθώς η βασίλισσα έπεσε βαριά άρρωστη και τελικά πέθανε. Η Πούλια έκλαψε πολύ για τη μητέρα της, κι ο βασιλιάς δεν έβρισκε λόγια για να την ηρεμήσει. Όμως, ο χρόνος κύλισε, κι ο βασιλιάς ξαναπαντρεύτηκε. Αυτή τη φορά η γυναίκα που πήρε, αν και ήταν όμορφη, είχε κακό χαρακτήρα και ήταν ζηλιάρα. Ζήλευε λοιπόν την Πούλια και όλο έβρισκε ευκαιρία να τη μαλώνει. 
Στο μεταξύ γέννησε και η ίδια της ένα παιδί, τον Αυγερινό, τον οποίο υπεραγαπούσε. Ο Αυγερινός, ήταν καλόκαρδος και δε συμφωνούσε με τη μητέρα του που μεταχειρίζονταν έτσι την αδελφή του την Πούλια. Αυτός την αγαπούσε πολύ, και προσπαθούσε να την υπερασπίζεται. Μια μέρα, η δύστροπη βασίλισσα αποφάσισε να σκοτώσει την Πούλια, για να έχει όλο το χρόνο για τον μοναχογιό της που υπεραγαπούσε. Την άκουσε που μιλούσε μόνη της ένα πουλάκι και έτρεξε να προλάβει τα κακά νέα στα δύο παιδιά. Η Πούλια άρχισε να κλαίει από τη στεναχώρια της όμως το πουλάκι της είπε πως αν κάνει αυτό που θα της πει, δεν έχει κανένα φόβο. «Την ώρα που σε λούζει και σου δένει τις κορδέλες στα μαλλιά σου, ο Αυγερινός θα έρθει και θα στις πάρει. Εσύ θα τον κυνηγήσεις τάχα για να τις πάρεις πίσω. Όταν η βασίλισσα τρέξει κι αυτή με τη σειρά της πίσω σας, φρόντισε να κρατάς στα χέρια σου μία χτένα, ένα κομμάτι σαπούνι και λίγο αλάτι. Θα τα ρίξεις με τη σειρά πίσω σου καθώς θα τρέχεις». Έτσι κι έγινε. 
Η βασίλισσα πήγε να λούσει την Πούλια, ο Αυγερινός της πήρε τις κορδέλες κι εκείνη άρχισε να τρέχει πίσω του. Η βασίλισσα που τους ακολουθούσε τρέχοντας κι αυτή της έλεγε πως θα της αγοράσει καινούριες και τη φώναζε να γυρίσει πίσω, όμως τα δύο αδέλφια, πιασμένα χέρι χέρι έτρεχαν γρήγορα. Έριξαν πρώτα πίσω τους τη χτένα και έγινε ένα μεγάλο δάσος γεμάτο τσουκνίδες κι αγκάθια. Η βασίλισσα κατάφερε να το περάσει. Τότε έριξαν πίσω τους το κομμάτι το σαπούνι που μεταμορφώθηκε σε μεγάλους βράχους. Όμως η βασίλισσα κατάφερε να περάσει και τους βράχους. Τέλος έριξαν το αλάτι κι έγινε μια θάλασσα τόσο βαθειά κι απέραντη που η βασίλισσα έμεινε στην ακρογιαλιά να κοιτά πώς η Πούλια έφευγε με τον αγαπημένο της γιό. 
Τα δύο αδέλφια κάθισαν λίγο να ξεκουραστούν κι ο Αυγερινός διψασμένος έσκυψε να πιει νερό από μια λακκούβα που είχε κάνει η πατημασιά ενός πρόβατου. «Μην πιείς από εδώ!» του είπε η Πούλια «γιατί θα γίνεις κι εσύ πρόβατο». Ο Αυγερινός δεν την άκουσε και ήπιε. Τότε μεταμορφώθηκε σε αρνάκι. Η Πούλια προχώρησε και βρέθηκε μαζί με το αρνάκι της σε ένα βασίλειο που δεν γνώριζε. Επειδή φοβήθηκε, ανέβηκε σ’ ένα δέντρο στο δάσος. Εκείνη την ώρα περνούσε το πριγκιπόπουλο και την είδε. Όσο κι αν την παρακάλεσε να κατέβει εκείνη δεν κατέβαινε με τίποτα. Ο πρίγκιπας γύρισε τότε στο παλάτι και παρακάλεσε τη σοφή μάγισσα του παλατιού να τον βοηθήσει. 
Εκείνη, αφού άκουσε προσεκτικά τι είχε συμβεί, του είπε να της φέρει μία σκάφη, ένα κόσκινο, ένα σακί αλεύρι κι ένα γουρουνάκι. Τα πήρε και πήγε στο δάσος κάνοντας πως είναι μια μισότυφλη γριά. Κάθισε κάτω από το δέντρο που ήταν ανεβασμένη η Πούλια, έβαλε τη σκάφη ανάποδα, πήρε και το κόσκινο ανάποδα και άρχισε να κοσκινίζει το αλεύρι. Αυτό έπεφτε κάτω και το έτρωγε το γουρουνάκι. Η Πούλια που την είδε της φώναξε «Αλλιώς γιαγιά το κόσκινο, αλλιώς και τη σκάφη, για να μη σου τρώει το αλεύρι το γουρούνι». Εκείνη έκανε πως δεν άκουσε και συνέχισε τα ίδια. Η Πούλια της ξαναφώναξε «Αλλιώς γιαγιά το κόσκινο, αλλιώς και τη σκάφη, για να μη σου τρώει το αλεύρι το γουρούνι». Όταν είδε πως η γριά δεν την άκουγε, κατέβηκε να τη βοηθήσει. Εμφανίστηκε τότε το πριγκιπόπουλο που ήταν κρυμμένο πίσω από ένα δέντρο και την άρπαξε. 
Την πήγε στο παλάτι και της ζήτησε να τον παντρευτεί. Η Πούλια δέχτηκε και οι γάμοι έγιναν λαμπροί. Μόνο που στο τραπέζι σερβιρίστηκε και το αρνάκι που είχε η Πούλια μαζί της. Όταν εκείνη κατάλαβε πως η πεθερά της είχε μαγειρέψει επίτηδες το αρνάκι, στεναχωρήθηκε πάρα πολύ και μάζεψε τα κοκαλάκια του και τα έθαψε στον κήπο. Τότε, φύτρωσε μια ψηλή ροδιά που αγκάλιασε με το φύλλωμά της την Πούλια. «Από την κακιά μάνα έπεσες στην κακιά πεθερά, αδελφούλα μου» της είπε, «έλα να φύγουμε μαζί να μένουμε από δω και πέρα στον ουρανό».
Την άρπαξε λοιπόν με τα κλαδιά που άρχισαν να μακραίνουν και να μακραίνουν μέχρι που ακούμπησαν τα σύννεφα. Κι από τότε τα δύο αδέλφια, η Πούλια κι ο Αυγερινός, ζουν μαζί με τα άλλα τα αστέρια στον ουρανό και δεν μπορεί να τους πειράξει πια κανείς.

The kissing hand - Το φιλημένο χεράκι

                            ή

( Όταν η αγάπη μάς ακολουθεί)

Ο Τσέστερ το μικρό ρακούν καθόταν στην άκρη του δάσους κι έκλαιγε.

   « Δεν θέλω να πάω στο σχολείο», είπε στη μητέρα του.

   « Θέλω να μείνω στο σπίτι μας. Θέλω να παίζω με τους φίλους μου. Θέλω να  

παίζω με τα παιχνίδια μου. Να διαβάζω τα βιβλία μου. Να κάνω κούνια στην αυλή μας. Σε παρακαλώ, άσε με να μείνω στο σπίτι μαζί σου»!

Η κυρία Ρακούν πήρε τον Τσέστερ στην αγκαλιά της και του γαργάλισε το αυτί του.

   « Κάποιες φορές όλοι μας κάνουμε πράγματα, που δεν θέλουμε», του είπε ευγενικά. « Ακόμη κι αν μοιάζουν παράξενα και περίεργα στην αρχή. Πίστεψέ με! Θα το λατρέψεις το σχολείο!»

   « Θα γνωρίσεις καινούργιους φίλους!

« Θα μάθεις παιχνίδια που δεν ξέρεις!»

 « Θα διαβάσεις ενδιαφέροντα βιβλία!»

   « Εξάλλου, πρόσθεσε, γνωρίζω ένα μυστικό που θα κάνει τις ώρες που θα περνάς στο σχολείο τόσο ζεστές και όμορφες όσο και οι ώρες που περνάς στο σπίτι μας, καλέ μου!»

Ο Τσέστερ σκούπισε τα δάκρυά του και με τα μάτια ορθάνοιχτα από ενδιαφέρον ρώτησε: « Μυστικό; Τι είδους μυστικό;»

   « Ένα πολύ παλιό μυστικό!», είπε η μαμά Ρακούν.» «Το έμαθα από τη μητέρα μου και εκείνη από τη δική της μητέρα. Λέγεται, το φιλημένο χεράκι».

   « Το φιλημένο χεράκι;», ρώτησε ο Τσέστερ. « Τι είναι αυτό;»

   « Θα σου δείξω».

   Η κυρία Ρακούν πήρε το αριστερό χέρι του Τσέστερ και άνοιξε τα μικρούλια δάχτυλά του. Έσκυψε μπροστά και φίλησε απαλά την παλάμη, ακριβώς στο κέντρο.

Ο Τσέστερ ένιωσε το φιλί της μαμάς του να ανεβαίνει βιαστικά από την παλάμη του, στο χέρι του κι από κει να φωλιάζει στην καρδιά του. Ακόμη και η  μαύρη, μεταξένια μάσκα που στόλιζε το πρόσωπό του από τότε που γεννήθηκε, φούντωσε από μια ξεχωριστή ζέστη!

Η κυρία Ρακούν χαμογέλασε. « Τώρα, όποια φορά αισθανθείς μόνος και χρειαστείς λίγη σπιτική αγάπη, πίεσε το χέρι σου στο μάγουλό σου και σκέψου,

« Η μαμά σ’ αγαπάει. Η μαμά σ’ αγαπάει». « Και αυτό το φιλί θα σκεπάσει το πρόσωπό σου και θα σε γεμίσει ζεστές σκέψεις».

   Πήρε το χέρι του Τσέστερ και σκέπασε το φιλί με τα δαχτυλάκια του.

   « Τώρα, πρόσεχε μην το χάσεις», του χαμογέλασε.

   « Όμως δεν υπάρχει λόγος ν’ ανησυχείς. Όταν θα χρειάζεται να πλένεις τα χεράκια σου πριν το φαγητό,  το φιλί μου θα μένει κολλημένο στην παλάμη σου».

Ο Τσέστερ λάτρεψε το φιλημένο χεράκι του. Τώρα ήξερε ότι η αγάπη της μαμάς του θα τον ακολουθούσε όπου κι αν πήγαινε. Ακόμα και στο σχολείο.

   Εκείνο το πρωινό ο Τσέστερ στάθηκε σκεφτικός μπροστά από την είσοδο του σχολείου του.

   Ξαφνικά, γύρισε στη μαμά του και κάνοντας μια γκριμάτσα της είπε, « Δώσε μου το χέρι σου!»

  Ο Τσέστερ πήρε το χέρι της μαμάς του, άνοιξε τα μεγάλα δάχτυλά της, έσκυψε μπροστά και φίλησε την παλάμη της.

  « Τώρα έχεις κι εσύ ένα φιλημένο χεράκι», της είπε. Και μ’ ένα ευγενικό

« Γεια σου, μαμά» και ένα « Σ’ αγαπώ», έφυγε χορεύοντας για το σχολείο του.

   Η κυρία Ρακούν παρατηρούσε τον Τσέστερ καθώς έτρεχε ανάμεσα από τα  δέντρα και έμπαινε χαρούμενος στο σχολείο του.

Καθώς η δασκάλα κουκουβάγια χτυπούσε το κουδούνι της έναρξης της καινούργιας σχολικής χρονιάς, πίεσε το αριστερό της χέρι στο μάγουλό της και χαμογέλασε.

Η ζέστη από το φιλί του Τσέστερ γέμισε την καρδιά της με μια ξεχωριστή ζέστη.

« Ο Τσέστερ σ’ αγαπάει. Ο Τσέστερ σ’ αγαπάει», της τραγουδούσε γλυκά.

Καλή σχολική χρονιά πρωτάκια μου!

Το ταξίδι μας στην πρώτη ξεκινάει! Προσδεθείτε! Έτοιμοι για απογείωση! Το ταξίδι μας θα είναι γεμάτο γνώση! Παιχνίδια! Τραγούδια! Παραμύθια! Ζωγραφικές! Ανοίξτε την καρδούλα σας στη χαρά της ζωής! Γιατί το σχολείο είναι μόνο χαρά. Καλό μας ταξίδι αγαπημένα μου παιδιά!