Τα παιδικά τραγούδια του Μίκη

                                                     

40 τραγούδια για παιδάκια και παιδιά

Το 1937 και σε ηλικία 12 ετών, την περίοδο που βρίσκεται στην Πάτρα, ο Μίκης Θεοδωράκης πηγαίνει στο γυμνάσιο, συμμετέχει στη χορωδία και μαθαίνει βιολί. Φοιτά στο Ωδείο της Πάτρας, όπου παίρνει θεωρητικά μαθήματα στην τάξη του καθηγητή Σινούρη. Τότε γράφει και τα πρώτα τραγούδια του, σε ηλικία 13 ετών. Πρώτο ποίημα, το οποίο ντύνει με μουσική, το Καραβάκι.Αυτά τα τραγούδια πολλά χρόνια αργότερα κυκλοφορούν σε δίσκο με τον τίτλο « 40 τραγούδια για παιδάκια και παιδιά».

Όπως αναφέρει ο συνθέτης στο εισαγωγικό σημείωμα του δίσκου, τα τραγούδια που περιλαμβάνονται στην έκδοση γράφτηκαν τα περισσότερα «μέσα στην παγωνιά της Ιστορίας – στην δοκιμασία του ’40 – στην πρώτη μου εφηβεία» και αποτελούν τις πρώτες απόπειρες του συνθέτη να μελοποιήσει ποιήματα και στίχους από τον Βασίλη Ρώτα και τον Κωστή Παλαμά, μέχρι τον Διονύσιο Σολωμό και την Αντιγόνη Μεταξά (η γνωστή ραδιοφωνική “θεία Λένα”). 

Η Μαργαρίτα

Η Μαργαρίτα ανήκει στα " 40 τραγούδια για παιδάκια και παιδιά". Εμείς την διαβάσαμε, την ακούσαμε, την τραγουδήσαμε,τη ζωγραφίσαμε...

κάναμε εικονόλεξα την ώρα της πληροφορικής...

 τη δραματοποιήσαμε...την αγαπήσαμε... γιατί είμαστε εμείς η Μαργαρίτα! 

Το τραγούδι " Χρυσοπράσινο φύλλο" το έγραψε ο Λεωνίδας Μαλένης το 1964 και πρωτοακούστηκε στο ντοκιμαντέρ "Το νησί της Αφροδίτης" του Γιώργου Σκαλενάκη το 1965. Στους στίχους του καταγράφονται οι ομορφιές της Κύπρου. Εμείς κάναμε τους στίχους ζωγραφιά και στη συνέχεια ταινία.

Στα "40 τραγούδια για παιδάκια και παιδιά" υπάρχουν και δυο ποιήματα που αγαπήσαμε και κάναμε εικονόλεξα με τη βοήθεια της κυρίας Κατερίνας Σπυρονίκου.

Η βιτρίνα ( ποίηση: Αντιγόνη Μεταξά)

Στην βιτρίνα, τραλαλά, μια κουκλίτσα μας γελά

και με ανοιχτά χεράκια, χαιρετά τα κοριτσάκια.

Στην βιτρίνα, τραλαλά, τα ματάκια σου θωρώ,

να την είχα, την κυρά μου, στη μικρή την αγκαλιά μου.

Το παγωμένο πουλί (ποίηση: Χάρης Σακελαρρίου)

Έξω πέφτει χιόνι κι είναι παγωνιά
κι όλοι μαζευτήκαν στη ζεστή γωνιά.
Άσπρισαν οι δρόμοι, στρώθηκε η αυλή
κι ο βοριάς σφυρίζει, τώρα πιο πολύ.
Στο παράθυρό μας στέκει ένα πουλί
και χτυπά το τζάμι και παρακαλεί:
-Πάρτε με κοντά σας, για να ζεσταθώ.
Τρέμω το καημένο κι έξω θα χαθώ.
-Έλα ‘δω, πουλάκι, για να ζεσταθείς,
όλοι σ’ αγαπούμε. Μη μας φοβηθείς.
Από το ψωμί μας ψίχουλα να φας
κι όταν βγει ο ήλιος λεύτερο πετάς.